Lezersbrieven I ‘Veldhoven is te gretig om ASML te behagen’

Soms is het verstandig om een dossier gewoon even te laten liggen. Bijvoorbeeld tot na de verkiezingen, wanneer de kaarten opnieuw zijn geschud en er hopelijk wat frisse ogen meekijken. Maar nee, de drang om vooral niet ‘ondankbaar’ te lijken richting ASML blijkt groter dan het besef dat democratische besluitvorming iets meer tijd en afstand verdient. Een woonfonds van 60 miljoen euro, volledig gevuld door één bedrijf. Het klinkt sympathiek, bijna vaderlijk. Maar diezelfde gulheid zorgt er nu voor dat de Veldhovense techreus een stoel in het bestuur krijgt. Een stoel aan de geldkraan, laten we het kind bij de naam noemen. En onze gemeenteraad? Die lijkt steeds meer op een applausmachine. Natuurlijk, wethouder Van Dooren verzekert ons dat ASML ‘geen doorslaggevende invloed’ heeft. En GroenLinks is inmiddels ‘gerustgesteld’, zonder dat er nieuwe informatie op tafel kwam. Dat is een interessante vorm van geruststelling. Eentje die meer met coalitiediscipline te maken lijkt te hebben dan met inzicht. Het is vast allemaal goed bedoeld. Maar zoals Frits Philips ooit zei: alles met ‘te’ ervoor is niet goed, behalve tevreden. De gemeente lijkt inmiddels tè afhankelijk van ASML, tè gretig om te behagen, en tè overtuigd dat het grote geld vanzelf ook het grote gelijk is. Bomen groeien niet tot in de hemel. Ook niet die van silicium.